Forsíða arrow Hagsmunamál arrow Kröfugerð LEB í nóv. 2005.
Kröfugerð LEB í nóv. 2005.

 

 


  1.      Að grunnlífeyrir verði skattfrjáls.

2.      Að einungis 60% af atvinnutekjum eftirlaunafólks verði lagðar til grundvallar útreiknings grunnlífeyris og tekjutryggingar.

3.      Að 30 þúsund krónum af aflafé eða tekjum úr lífeyrissjóðum verði undanþegin skerðingum tekjutryggingar og tekjutryggingarauka umfram núgildandi reglur

3.      Að 30 þúsund krónum af aflafé eða tekjum úr lífeyrissjóðum verði undanþegin skerðingum tekjutryggingar og tekjutryggingarauka umfram núgildandi reglur4.      Að fjármagnstekjur skerði ekki tekjutryggingu og tekjutryggingarauka

5.      Að tekjutryggingarauki verði sá sami fyrir hjón og núna  er fyrir einstaklinga. Ríflegri heimilisuppbót tryggi sérstöðu einstaklinga, sem búa einir.

5.      Að tekjutryggingarauki verði sá sami fyrir hjón og núna  er fyrir einstaklinga. Ríflegri heimilisuppbót tryggi sérstöðu einstaklinga, sem búa einir.Röksemdirnar eru þessar:

Í samkomulagi LEB og ríkisins 2002 var lögð höfuðáhersla á það að bæta kjör þeirra lægstlaunuðu. Í dag hljóta áherslurnar að vera aðrar.  Í því ljósi ber að skoða kröfur okkar.

Í samkomulagi LEB og ríkisins 2002 var lögð höfuðáhersla á það að bæta kjör þeirra lægstlaunuðu. Í dag hljóta áherslurnar að vera aðrar.  Í því ljósi ber að skoða kröfur okkar.1.    Skattfrelsi grunnlífeyris aldraðra.
Ein af aðalkröfum aðalfundar Landssambands eldri borgara á aðalfundi á síðastliðnu vori var að Grunnlífeyrir eldri borgara verði skattfrjáls.
Þetta er í raun og veru krafa um það að skattleysismörk eldri borgara verði hækkuð umfram aðra skattgreiðendur. Í dag eru barnabætur skattfrjálsar, og þar með nýtur barnafólk hærri skattleysismarka en aðrir, og það er hið besta mál. Þannig er í raun og veru verið að krefjast þess að aldraðir sitji við sama borð og barnafólkið. Ef grant er skoðað þá eiga barnafólk og aldraðir mikla samleið, ekki síst vegna óhóflegra tekjutenginga bóta. Það gildir jafnt um barnafólk og aldraða, að ef þeir sýna einhverja sjálfsbjargarviðleitni, til að afla meiri tekna, þá er þeim refsað með lægri bótum svo um munar.
Við vitum það að þessi krafa eldri borgara þýðir 8298 króna hækkun ráðstöfunartekna velflestra lífeyrisþega á mánuði, og að það skerðir tekjur ríkisins um 2,8 milljarða króna, ef það bætir upp um 900 milljón króna tekjutap sveitarfélagana vegna skattfrelsisins.

2. Að einungis 60% af atvinnutekjum eftirlaunafólks sé lagður til grundvallar  stuðlar að aukinni atvinnþátttöku og eykur þar með lífsgæði  og seinkar þörf  á heilsufarslegri  og félagslegri aðstoð frá samfélaginu. Margt bendir til að þetta muni stuðla að auknum skatttekjum fyrir ríkissjóð.

2. Að einungis 60% af atvinnutekjum eftirlaunafólks sé lagður til grundvallar  stuðlar að aukinni atvinnþátttöku og eykur þar með lífsgæði  og seinkar þörf  á heilsufarslegri  og félagslegri aðstoð frá samfélaginu. Margt bendir til að þetta muni stuðla að auknum skatttekjum fyrir ríkissjóð.

3.  Aukin frítekjumörk tekjutryggingar og tekjutryggingarauka og þar með minni skerðingar lífeyris vegna annarra tekna.
Í raun og veru er það afbökun á íslensku máli að tala um tekjutryggingu eins og hún er framkvæmd í dag. Nær væri að tala um tekjujöfnun, eins og framkvæmdin er í raun og veru.
Allir sem til þekkja vita það að ellilífeyrisþegi má ekki hafa eina krónu í atvinnutekjur, úr lífeyrissjóði eða fjármagnstekjur án þess að svokallaður tekjutryggingarauki hans skerðist um 45% af þeim tekjum. Frá samkomulaginu 2002 hafa þessar skerðingar í raun aukist, því þá voru viðmiðunartekjur átján til tuttugu mánaða gamlar, en nú er miðað við tekjur dagsins í dag. Þannig voru skerðingarhlutfallið í raun nær 40 til 41% áður.
Staðreyndin er sú í dag að reyni tekjulaus lífeyrisþegi, sem núna nýtur svonefnds tekjutrygginarauka að afla sér aukinna tekna, þá heldur hann aðeins eftir liðlega 300 krónum af hverjum 1000 krónum sem hann aflar sér, vegna skerðinga lífeyris og skatta. Hér er allur sannleikurinn sagður, en ekki eins og stjórnmálamenn hafa tilhneigingu til að segja aðeins hálfsannleikann, til þess að fá það út úr dæminu það sem þeir vilja.
Fyrir þrem árum greiddi Tr. sömu upphæð í lífeyri og lífeyrissjóðirnir. Í fyrra greiddu lífeyrissjóðir 3.8 milljörðum meira en Tr. og þessi mismunur eykst verulega á næstu árum að óbreyttu skerðingakerfi ríkisins.
Þess vegna er það mjög raunhæf krafa að dregið sé úr tekjutengingum vegna tekna frá  lífeyrissjóðum og atvinnutekjum.Til gamans má geta þess að það væri ekki ónýtt í dag að fá eldri borgara til starfa á leikskólum, þeir kunna það!
Við vitum það að þessi 30.000 króna frítekjumörk þýða um 5 milljaraða í aukin útgjöld ríkisins og að þar af mundi ríkið veita einum milljarði í gegnum aldraða til sveitarfélagana. Þau gætu þá ef til vill notað þá peninga til hagsbóta fyrir aldraða.
Af þessum 5 milljörðum mundi ríkið fá endurgreitt um einn fjórða í sköttum, þannig að raunverulega er um 3,75 milljarða útgjaldaaukningu að ræða.
Lífeyrisþeginn mundi hinsvegar halda eftir í ráðstöfunartekjur eftir skatta aðeins 8406 krónum á mánuði, það er allt og sumt.

Ef lífeyrisþegar eiga að fá einhvern hluta af aukinni velmegun í þjóðfélaginu, þá verður það að koma frá ríkinu. Aðrir möguleikar eru ekki til.

 

4.  Fjármagnstekjur.
Helmingur fjármagnstekna skerðir tekjutryggingu (umfram 48.182 kr. í viðmiðunartekjur á mánuði) og tekjutryggingarauka um 45%. Það þýðir að í viðbót við 10% skatt þá missa þeir sem þeirra bóta njóta 22,5% í skerðingar tekjutrygginga eða tekjutryggingarauka vegna þessara fjármagnstekna, samtals 32,5%, ekki satt? Þetta er að vísu dæmigerð framsetning stjórnmálamanna til þess að fá háa prósentutölu ef þeir telja það sér í hag. Þannig er hér aðeins sagður hálfur sannleikurinn. En svo að allur sannleikurinn sé sagður, þá verður það eftir skatta "aðeins" 24% skattur og skerðing. Lífeyrisþegar, sem njóta tekjutrygginga eru engu að síður þeir einustu þegnar okkar þjóðfélags sem sæta þessum afarkostum í skattlagningu fjármagnstekna. Það er mál að linni.
Áætlaður kostnaður er um 800 milljónir króna.

5.  Mismunur tekjutryggingarauka hjóna og einstaklinga.
Að sjálfsögðu á upphæðin að vera sú sama hvort um hjón eða einstakling er að ræða. Þarna er verið að rugla saman tveim óskyldum hlutum, sem varðar mannréttindi. Allir eiga rétt á jafnháum lífeyri, hvort sem þeir eru hjón eða ekki. Hinsvegar er það alveg óskylt mál að rétt sé að veita einstaklingi sem býr einn sérstaka félagaslega aðstoð, sem í dag heitir því fagra nafni heimilisuppbót. Það verður að undirstrika það að þessi aðstoð hefur ekkert með lífeyrisgreiðslur að gera, þetta er fyrst og fremst félagsleg aðstoð við einstaklinga. Hinsvegar er þetta að sjálfsögðu rétt leið til þess að hjálpa einstaklingum til þess að búa áfram einir, og mætti gera ennþá betur með tilvísun til umræðunnar í dag um vistun á hjúkrunarheimilum.
Að fullnægja þessum mannréttindindum ( sumir kalla það kvenréttindi) mundi það kosta ríkið að frátöldum sköttum um 0,3 milljarða  á ári , og er þá aukin heimilisaðstoð ekki meðtalin.

 

 
 
[ Back ]